
.....ครู.....
ถึงลำบากยากแค้นสุดแสนเข็ญ
ครูก็เป็นความหวังไม่กังขา
สอนให้เขียนเรียนขานอ่านตำรา
อยู่ในป่าในเขาก็เข้าไป
แม้เงินเดือนน้อยนิดด้วยจิตมั่น
สู้บากบั่นตามสอนไม่อ่อนไหว
สิ่งตอบแทนแสนปลื้มลืมเหนื่อยใจ
ก็ที่ได้เห็นศิษย์สัมฤทธิ์เรียน
ทั้งรุ่นแล้วรุ่นเล่าที่เฝ้าสอน
ทั้งจบก่อนจบหลังยังอ่านเขียน
สอนให้มุมานะอย่าละเพียร
ไม่เคยเฆี่ยนดุว่าหรือด่าตี
เป็นกำลังทางใจให้พักพิง
ศิษย์มีสิ่งร้อนใจในวิถี
จะรุนแรงหนักเบาเร้าฤดี
เหตุพึงมีครูช่วยด้วยอย่างเคย
เมื่อประสบโอกาสอาจเป็นใหญ่
ครูก็ได้แต่ปลื้มไม่ลืมเฉย
แต่ศิษย์ใยไม่คิดถึงครูเลย
ดั่งพังเพยเรือจ้างที่สร้างคน
วันปีย์